Selecteer een pagina

Stel je eens voor dat je je toekomstige echtgenoot ontmoet en je ontdekt dat hij erg goed kan skiën. Dit gebeurde mij gelukkig in de zomer, ik besloot dan ook het ski-detail voorlopig te negeren. De vraag die onherroepelijk zou komen: ‘Ga je mee skiën’ kwam echter snel en zo ontdekte ik in de eerstvolgende winter dat mijn vermoeden juist was; het ontbrak mij aan elke vorm van skitalent. Het kostte twee winters om ervoor te zorgen dat ik op een verantwoorde manier de blauwe piste kon bedwingen en verdere vooruitgang werd niet verwacht.

Met de komst van de kinderen had ik een goede reden te ontkomen aan de wintersport. Wat is er nu aan om met een kinderwagen door de sneeuw te sjouwen? Dit intermezzo was echter tijdelijk; mijn man wist een paar jaar later zonder moeite het enthousiasme bij de kinderen aan te wakkeren. En zo geschiedde het dat we – inmiddels drie jaar geleden – met onze dochters van toen vier en zes jaar oud, naar Oostenrijk reden.

Ik gokte op onze oudste dochter. Stiekem hoopte ik dat zij mijn wintersportgenen geërfd zou hebben en de ski’s na twee dagen aan de kant zou gooien. Helaas voor mij bleek niets minder waar, en bleken beiden enthousiaste en goede skiërs.

Kinderen tot een bepaalde lengte mogen niet zonder begeleiding van een volwassene in een skilift. Logisch ook wel, want het uitstappen uit een skilift terwijl je voeten een centimeter of twintig boven de grond bungelen, is zelfs voor iemand met skitalent niet te doen. Tel daarbij op het feit dat er tweepersoonsliften bestaan en je komt tot de conclusie dat één van beiden tot mij veroordeeld was. De tweede winter bereikten we dan ook het punt dat onze jongste dochter achter haar chocolademelk in de skihut aan haar zus vroeg: ‘Kun jij dan vanmiddag met mama skiën? Want nu wil ik wel eens een keer harder…’

Deze winter skiën onze dochters voor het vierde jaar en dit jaar heeft onze jongste dochter de minimale lengte van 1,25 meter weten te passeren. En zo zaten we met Kerst in een bungalow in de sneeuw, ging ik één dag mee skiën en stonden ze af en toe op mij te wachten als ik via de blauwe piste eindelijk het punt had bereikt, waar zij al een tijdje waren.

De andere dagen? Die dagen heeft mijn man met beide dochters geskied, over de blauwe, rode en soms zelfs zwarte pistes. Vooruit en soms voor de afwisseling een stukje achteruit, terwijl ik in de bungalow zat, druk met het herschrijven van Oververhit. Toen ik aan het eind van de week erg tevreden was over de vorderingen die ik had gemaakt, zag onze jongste dochter haar kans schoon: ‘Je hebt toch wel al een tweede boek bedacht? Want in de vakantie in maart hebben ze in Oostenrijk ook nog heel veel sneeuw!’

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *