Eind september vertrok ik voor een vierdaagse schrijfretraite van de Schrijversacademie naar Ommen. Onder leiding van docente Hetty Kleinloog hadden ik en vijf medeschrijvers vier hele dagen de tijd te werken aan ons boek. Mijn groepsgenoten werkten aan een kinderboek, een managementboek, een kort verhaal, een fantasyboek en een roman. Tel mijn thriller daarbij op en je komt de tot de conclusie dat de groep niet meer divers had kunnen zijn. Is dat erg? Helemaal niet! Ken je dat liedje van Guus Meeuwis: Tranen gelachen? Nou, dat dus.

Ondertussen werd er ook serieus gewerkt. Ik had Oververhit in alle mogelijke digitale en papieren versies meegenomen en zou eens even een flinke stap gaan maken met het herschrijven ervan. Dacht ik. Hoe meer ik las, schreef, wijzigde en weer opnieuw begon, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat het misschien de beste optie was het gehele manuscript in zowel de fysieke als digitale prullenbak te gooien. Zo vond ik het ene hoofdstuk niet spannend genoeg, het andere niet noodzakelijk genoeg en ga zo maar door.

Die avond deelde ik bij het diner mijn conclusie met de groep. Hoewel ik aan hen tot dan toe pas één scène uit Oververhit had voorgelezen (die ene die ik nog net spannend genoeg vond daarvoor 😉), stemden zij unaniem tegen Plan Prullenbak. In het overleg de volgende ochtend kwam het opnieuw ter sprake en precies op het moment dat de docente mij moed insprak, was daar de uitgever die mailde om te informeren hoe het herschrijven vorderde. We besloten gezamenlijk dat dit een teken was. Plan Prullenbak is dan ook tot nader order in de ijskast gezet, en ik hoop dat het er niet meer uitkomt.

2 Reacties

  1. Christel Thuis

    Hoi Inge,

    wat kun jij dit toch heerlijk tot de verbeelding schrijven
    Je geeft mij het gevoel of ik er zelf bij ben geweest, of ik ook aan tafel zat en jij deze mededeling deed.
    Gelukkig dat je het manuscript niet in de de prullenbak is beland.
    Alle succes en moed gewenst! Jij kunt dit!

    Antwoord
  2. Atske

    Hoi Inge, en ik maar denken dat ik een hoofdstuk uit je volgende boek zit te lezen. Echt je schrijft dit als roman. Het boeit gewoon om jouw verhalen te lezen en komt net als eerder tot de conclusie “ dit is geen boek, jammer” . Maar dat het boek er komt daar ben ik zeker van.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *